Od stycznia do kwietnia pracowałem w Anglii. Potem otrzymałem PIT P-45. Czy ten 3–4-miesięczny czas pracy zostanie zaliczony do mojej przyszłej emerytury w Polsce? Słyszałem, że w tym celu należy przepracować minimum rok „jednym ciągiem”.


Minimalny okres pracy, który będzie zaliczony do emerytury w Wielkiej Brytanii, to 1 rok. Jeżeli jednak pracuje się za granicą krócej, wtedy również ten okres zostanie zaliczony do emerytury, ale w kraju ojczystym. Jest to sprawa wewnętrznych rozliczeń między ZUS-em a DWP. Uprawniony do emerytury składa w Polce (lub w kraju, w którym mieszka w momencie przejścia na emeryturę) wniosek o emeryturę (w momencie osiągnięcia wieku emerytalnego i pod warunkiem odpowiedniego stażu pracy, przy czym okresy pracy w różnych krajach sumują się). We wniosku należy wymienić kraje, w których się pracowało. Instytucja wypłacająca emeryturę sprawdzi okresy pracy i będzie wypłacać emeryturę łącznie, rozliczając się z instytucjami krajów, w których uprawnienia emerytalne zostały nabyte.

Przepisy prawne państw członkowskich mogą przewidywać różne rodzaje świadczeń emerytalno-rentowych oraz różne warunki nabywania uprawnień do tych świadczeń. Aby nabyć uprawnienia do świadczeń z danego państwa członkowskiego, należy spełnić warunki przewidziane przez ustawodawstwo tego państwa. Warto sprawdzić je jeszcze przed podjęciem pracy.

Warunki wymagane do nabycia prawa do polskiej emerytury i renty, zasady obliczania ich wysokości, zasady i tryb przyznawania oraz wypłaty tych świadczeń określają polskie przepisy emerytalno-rentowe. W ramach powszechnego systemu emerytalno-rentowego realizowanego przez ZUS podstawowym aktem prawnym w zakresie emerytur i rent jest ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (DzU 2004 nr 39, poz. 353 z późn. zm.).

Do nabycia praw emerytalno-rentowych konieczne jest zwykle udowodnienie określonej długości okresów ubezpieczenia lub okresów zamieszkania. W przypadku, gdy okres ubezpieczenia lub zamieszkania przebyty w danym państwie członkowskim jest krótszy od wymaganego do nabycia prawa do emerytury lub renty, instytucja rozpatrująca wniosek o świadczenia uwzględnia – przy ustalaniu prawa do świadczeń – wszystkie okresy ubezpieczenia lub zamieszkania przebyte w każdym innym państwie członkowskim, jeśli okresy te się nie pokrywają.